MARRIAGE: పెళ్లంటే వెనకడుగు - స్వేచ్ఛ వైపే ముందడుగు

భా­ర­తీయ సమా­జం­లో కు­టుంబ వ్య­వ­స్థ ఎప్ప­టి­కీ ఒక కీ­ల­క­మైన స్థం­భం­గా ని­లి­చిం­ది. వ్య­క్తి జీ­వి­తం నుం­చి సమాజ ని­ర్మా­ణం వరకు కు­టుం­బం కేం­ద్ర పా­త్ర పో­షిం­చిం­ది. ఆ కు­టుంబ వ్య­వ­స్థ­లో పె­ళ్లి అనే­ది కే­వ­లం ఇద్ద­రు వ్య­క్తుల బంధం మా­త్ర­మే కాదు; అది సం­స్కృ­తి, బా­ధ్యత, పర­స్పర సహ­కా­రం, తర­త­రాల కొ­న­సా­గిం­పు­ను ప్ర­తి­బిం­బిం­చే సా­మా­జిక వ్య­వ­స్థ. అయి­తే ప్ర­స్తు­తం భా­ర­తీయ సమా­జం­లో చాలా ని­శ్శ­బ్దం­గా ఒక పె­ద్ద మా­ర్పు చో­టు­చే­సు­కుం­టోం­ది. అది ఏమి­టం­టే యు­వ­త­లో పె­ళ్లి చే­సు­కో­వా­ల­నే ఆస­క్తి తగ్గి­పో­వ­డం, పె­ళ్లి­ని ని­రం­త­రం వా­యి­దా వే­య­డం. ఒక­ప్పు­డు సహజ జీవన దశగా భా­విం­చిన పె­ళ్లి ఇప్పు­డు అనేక సం­దే­హా­లు, భయా­లు, అం­చ­నా­లు, ఆర్థిక లె­క్క­లు, వ్య­క్తి­గత స్వే­చ్ఛ వంటి అం­శాల మధ్య చి­క్కు­కు­పో­తు­న్న­ట్టు కని­పి­స్తోం­ది. కొ­న్ని దశా­బ్దాల క్రి­తం వరకు భా­ర­తీయ కు­టుంబ వ్య­వ­స్థ­లో పె­ళ్లి ఒక సా­ధా­ర­ణ­మైన, సహ­జ­మైన దశ. సా­ధా­ర­ణం­గా ఇరవై నుం­చి ఇరవై అయి­దే­ళ్ల మధ్య యు­వ­కు­లు పె­ళ్లి చే­సు­కో­వ­డం సమా­జం­లో సా­ధా­ర­ణం­గా భా­విం­చ­బ­డే­ది. కు­టుంబ పె­ద్ద­లు చూ­సిన పె­ళ్లి­ళ్లు, కు­టుం­బాల మధ్య బం­ధా­లు, ఆ తరు­వాత పి­ల్ల­లు, కు­టుంబ బా­ధ్య­త­లు — ఇవ­న్నీ కలి­సి వ్య­క్తి జీ­వి­తా­ని­కి ఒక ది­శ­ను ఇచ్చే­వి. సమా­జం కూడా ఈ వి­ధా­నా­న్ని అం­గీ­క­రిం­చి, కు­టుంబ వ్య­వ­స్థ­ను బలం­గా ని­ల­బె­ట్టే­ది. కానీ కా­ల­క్ర­మే­ణా పరి­స్థి­తు­లు మా­రా­యి. ము­ఖ్యం­గా గత కొ­న్ని దశా­బ్దా­ల్లో భా­ర­తీయ సమా­జం వే­గం­గా మా­రు­తు­న్న నే­ప­థ్యం­లో పె­ళ్లి వ్య­వ­స్థ­లో కూడా మా­ర్పు­లు స్ప­ష్టం­గా కని­పి­స్తు­న్నా­యి.

మారిపోయిన సెటిల్ అర్థం

నేటి యు­వ­త­లో తర­చు­గా వి­ని­పిం­చే మా­ట­లు “ఇంకా సె­టి­ల్ కా­లే­దు”, “సరైన భా­గ­స్వా­మి దొ­ర­క­లే­దు”, “పె­ళ్లి అంటే బా­ధ్య­త­లు ఎక్కువ”, “స్వే­చ్ఛ తగ్గి­పో­తుం­ది”, “వి­డా­కుల ప్ర­మా­దం ఉంది”. ఈ అభి­ప్రా­యా­లు ఇప్పు­డు అరు­దు కావు. ఇవి ఒక కొ­త్త తరం ఆలో­చ­నా వి­ధా­నా­న్ని ప్ర­తి­బిం­బి­స్తు­న్నా­యి. పె­ళ్లి­ని జీ­వి­తం­లో తప్ప­ని­స­రి దశగా కా­కుం­డా, ఒక ఎం­పి­క­గా చూ­స్తు­న్న యువత సం­ఖ్య పె­రు­గు­తోం­ది. చరి­త్ర­ను పరి­శీ­లి­స్తే భా­ర­తీయ సం­స్కృ­తి­లో పె­ళ్లి­కి ఒక పవి­త్ర­మైన స్థా­నం ఉంది. అది కే­వ­లం వ్య­క్తి­గత సం­బం­ధం కాదు; ఒక సా­మా­జిక ధర్మం­గా భా­విం­చ­బ­డిం­ది. కు­టుంబ వ్య­వ­స్థ సమా­జా­ని­కి ఆర్థిక, సాం­స్కృ­తిక, భా­వో­ద్వేగ బలం ఇచ్చే­ది. పి­ల్లల పెం­ప­కం నుం­చి వి­లు­వల పరం­పర కొ­న­సా­గిం­పు­వ­ర­కు కు­టుం­బ­మే ప్ర­ధాన ఆధా­రం. అం­దు­కే పె­ళ్లి చే­య­క­పో­వ­డం ఒక అసా­ధా­ర­ణ­మైన వి­ష­యం అని భా­విం­చ­బ­డే­ది. అయి­తే ప్ర­పం­చ­వ్యా­ప్తం­గా జరి­గిన పా­రి­శ్రా­మిక వి­ప్ల­వం తరు­వాత కు­టుంబ వ్య­వ­స్థ­లో మా­ర్పు­లు ప్రా­రం­భ­మ­య్యా­యి. ము­ఖ్యం­గా నగ­రీ­క­రణ, వి­ద్య వి­స్త­రణ, వ్య­క్తి­గత స్వే­చ్ఛ పె­రు­గు­దల వంటి అం­శా­లు సమాజ ని­ర్మా­ణా­న్ని ప్ర­భా­వి­తం చే­శా­యి. గ్రా­మాల నుం­చి నగ­రా­ల­కు వల­స­లు పె­ర­గ­డం­తో కు­టుం­బా­లు చి­న్న­వ­య్యా­యి. నగర జీ­వి­తం వ్య­క్తి­గ­త­త­ను పెం­చిం­ది. అదే సమ­యం­లో యువత ఎక్కువ కాలం చదు­వు­కో­వ­డం ప్రా­రం­భిం­చిం­ది. ఉద్యో­గం, కె­రీ­ర్, ఆర్థిక స్థి­ర­త్వం వంటి అం­శా­లు జీ­వి­తం­లో ప్ర­ధాన ప్రా­ధా­న్యం పొం­దా­యి. వ్య­క్తి­గత ని­ర్ణ­యా­ల­కు ప్రా­ధా­న్యం పె­ర­గ­డం­తో పె­ళ్లి వంటి ని­ర్ణ­యా­లు కూడా ఆల­స్య­మ­వు­తు­న్నా­యి.